Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016















What Kind of Times Are These



There's a place between two stands of trees where the grass grows uphill

and the old revolutionary road breaks off into shadows
near a meeting-house abandoned by the persecuted.



I've walked there picking mushrooms at the edge of dread, but don't be fooled

this isn't a Russian poem, this is not somewhere else but here,
our country moving closer to its own truth and dread,
its own ways of making people disappear.



I won't tell you where the place is, the dark mesh of the woods

meeting the unmarked strip of light-
ghost-ridden crosswords, leafmold paradise:
I know already who wants to buy it, sell it, make it disappear.



And I won't tell you where it is, so why do I tell you

anything? Because you still listen, because in times like these
to have you listen at all, it's necessary
to talk about trees.






by Andrienne Rich
from Collected Poems 1950-2012







  

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016




















Τhe pen will never be able to move fast to write down every word discovered in the space of memory. Some things have been lost for ever, other things will perhaps be remembered again, and still other things have been lost and found and lost again.






Paul Auster
The Invention of Solitude














Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

*******








The Wipers  - When it's over
















βρήκα φωτογραφίες, Σαμοθράκη 2001 εσύ να σβήνεις κεράκι μέσα σε οικογενειακή συσκευασία παγωτού Εβγα  και να χαμογελάς πονηρά.  
Αν δεν ήταν η Τζοάνα δεν θα τις είχα στα χερια μου τώρα..κι επειδή το καλεί η μέρα αφήνω το τραγούδι να ξεδιπλωθεί όπως τα αμέτρητα χιλιόμετρα που κάναμε ακούγοντας το σε κασέτα.










Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016



















Και θα κλείσει ο Απρίλης. Άλλος ένας Απρίλης. Με τον γιο μου να με ρωτά μες το σπίτι για ένα έντομο που έπιασε αν είναι μυρμήγκι ή κάτι σε παραλλαγή μέλισσας αφού διακρίνει κεντρί λίγο πριν το αφήσει να πετάξει και μου λέει θριαμβευτικά μυρμιγκομέλισσα είναι! Κάθε μέρα με ρωτάει ένα εκατομμύριο πράγματα. Ακούραστος. Ασταμάτητα. Γιατί οι άνθρωποι αυτό. Γιατί οι άνθρωποι εκείνο. Γιατί η γη είναι στρογγυλή και πόσο μαγική είναι η ζωή. Γιατί οι άνθρωποι δεν σέβονται την γη που τους φιλοξενεί. Γιατί ο Νίκος ο Δημήτρης ο Γιώργος φέρονται...όπως φέρνονται.. και η δασκάλα του δεν λέει κάτι δεν κάνει κάτι. Τι ωραίες που είναι οι διακοπές και γιατί η ζωή μας όλη να μην είναι διακοπές. Πως γίνεται άλλοτε ο χρόνος να περνά γρήγορα κι άλλες μέρες αργά. Μα του αρέσουν και τα δύο.  Είναι φορές που με πιάνω να τον χαζεύω.  Οι ιστορίες που φτιάχνει. Ο αυθορμητισμός και η ορμή που έχει. Είναι μεγάλη δύναμη τα παιδιά είναι δύναμη σε ατόφια μορφή. Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.










      Καλή Ανάσταση                   

















Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους γιατί τα παιδιά ζουν απ' ευθείας χωρίς διερμηνείς και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα παραμύθια μας και η παραμυθία μας για τον χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Μπορούν να αποκρυπτογραφούν τα μαγικά σημάδια του κόσμου γιατί την έχουν την καθαρή όραση που συλλαμβάνει τα άφαντα, ενώ εμείς την χάσαμε με τα χρόνια και με τις γνώσεις. 
Τα παιδιά είναι σοβαρότερα και συνεπέστερα από τους μεγάλους γι' αυτό κι εγώ στο παλιό ζαρωμένο παιδί που απέμεινε μέσα μου προστρέχω όταν είναι να αισθανθώ τα πιο σπουδαία. Ένα παιδί από παλιά κι από βαθιά βγαίνει κι αποφασίζει στις εσχατιές της ζωής μας. Yπάρχει ένα παιδί μέσα μου που ξέμεινε, δεν την ξεχνά την ποίηση των πραγμάτων που χρόνια πριν αντίκρυσε και ζει με την αόριστη νοσταλγία της ανικανοποίητο πια και λυπημένο. 
Γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με την ποιήση των πραγμάτων στην παιδική ματιά, όλα είναι κατώτερά της από δω κι ύστερα.



Τα παιδιά γνωρίζουν για μας περισσότερα απο όσο εμείς για τον εαυτό μας, για το τι συμβαίνει στην οικογένεια, κι ας το κρατούν επτασφράγιστο μυστικό οι μεγάλοι. Ξεχωρίζουν αυτόματα ποιός ξένος είναι καλός άνθρωπος, τις προθέσεις του, την ψυχική του ποιότητα, αγαπούν σπαρακτικά, θυσιαστικά τα σκυλάκια, τα πουλιά, όλα τα ελάχιστα και ασθενή του κόσμου γιατί καταλαβαίνουν την μετοχή τους στην Αλήθεια. 
Και πόσο δύσκολο να θες να διδάξεις στα παιδιά του Παραδείσου τους κανονισμούς της δικής μας κατάστασης, της πτώσης μας. Να τα προσαρμόσεις! Που;....Nα τους αφαιρείς την αγαλλίαση, την έκσταση, κάνοντάς τα όλο και πιο λογικά, συμβατικά λογικά, να τα πονηρεύεις να επιζήσουν. Για να επιζήσουν θα πρέπει να τους μειώνεις και να τους λερώνεις το να ζουν. Να τα κατεβάσεις από το υπέρλογο όπου ταξιδεύουν σαν άγγελοι και να τα προσγειώσεις στον κόσμο που τόσο συμβιβασμένα και μίζερα φτιάξαμε όπως-όπως οι μεγάλοι. Να τους περιορίσεις την απέραντη ύπαρξη σε μια κοσμική άρα υποκριτική ύπαρξη. Ίσως γι' αυτό είναι συχνά μελαγχολικά κι απόμακρα, ίσως γι' αυτό όσο πάνε προς την εφηβεία μας βγάζουν το θυμό τους. 
Μια αχνή αίσθηση εξορίας στο βλέμμα τους ανατέλλει από νωρίς.






Μάρω Βαμβουνάκη

Photographer Unknown








Tο τραγούδι αρέσει πολύ  και στον γιο μου που μου ζήτησε να του πω την ιστορία γιατί δεν καταλάβαινε τα "λόγια", το ταξίδι  να του δώσω μια εικόνα του τι λένε οι στίχοι απίθανο

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016


















            Every now and then one paints a picture that seems to have opened 
                        a door and serves as a stepping stone to other things





Pablo Picasso





Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016





















“For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.”







 William Wordsworth








Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015














She always had
that about her, that                                                    
 look of otherness, of
eyes that see things
much too far, and of
thoughts that wander
off the edge of the 
world. 


Joanne Harris
















And those who were seen
dancing
were thought to be insane
by those
who could not hear
the music


Friedrich Nietzsche























We are mosaics--
pieces of light
love,
history,
stars--
glued together
with
magic
and music
and words


Annita Krizzan


















Photos by artist unknown






Καλή Χρονιά

Υγεία

Αγάπη

Eσωτερική Ηρεμία












Bury My Heart  At Wounded Knee - Kyle Fosburgh




















Inside each and every human being there is an abundant reservoir of divine individuality, and potential personal expression. We are all created equal, and we are all created with different directions and different purposes. There is no greater gift you can give to the world than simply being yourself. This power cannot be exaggerated, nor it’s possibilities, exhausted. Don’t let an inclination towards mediocrity or palatability inhibit your personal potential as a creator on this planet. 

– Kyle Fosburgh