Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019











  Pantokratoras                        





The Dream



‘Last night,’ he said, ‘I slept well
except for two uncanny dreams
that came before the change of weather
when I rose and opened all
the shutters to let warm wind feather
with wet plumage through my rooms.

‘In the first dream I was driving
down the dark in a black hearse
with many men until I crashed
a light, and right away a raving
woman followed us and rushed
to halt our car in headlong course.

‘Crying, she came to the island
where we stopped, and with a curse
demanded that I pay a fine
for being such a rude assailant
and damaging the whole unseen
lighting plant of the universe.

‘Behind me then I heard a voice
warning me to hold her hand
and kiss her on the mouth for she
loved me and a brave embrace
would avoid all penalty.
“I know, I know,” I told my friend.

‘But yet I waited to be fined
and took the woman's bright subpoena
(while she washed the way with tears),
then drove to you upon the wind....
I do not tell you the nightmare

which occurred to me in China.’



Sylvia Plath           




Το Όνειρο

          
"Xθες βράδυ", είπε, "κοιμήθηκα μια χαρά
αν εξαιρέσεις δύο αλλόκοτα όνειρα
που ήρθαν λίγο πριν αλλάξει ο καιρός
όταν σηκώθηκα κι άνοιξα όλα
τα μπατζούρια, για να μπει στα δωμάτια
ο ζεστός πουπουλένιος άνεμος με το υγρό του φτέρωμα.

Στο πρώτο όνειρο οδηγούσα
κατεβαίνοντας τα σκότη, μέσα σε μια μαύρη νεκροφόρα
με πολλούς ανθρώπους, ώσπου τράκαρα
σ'ένα φως κι αμέσως μια γυναίκα
μαινόμενη μας ακολούθησε κι όρμησε καταπάνω μας
να σταματήσει το αυτοκίνητο μας.

Κραυγάζοντας ήρθε στο νησί
Που είχαμε σταματήσει και με μια βλαστήμια
απαίτησε να πληρώσω πρόστιμο
επειδή φέρθηκα σαν αγροίκος επιδρομέας
και κατέστρεψα όλο το αόρατο
εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού του Σύμπαντος.

Άκουσα τότε πίσω μου μια φωνή
να με ειδοποιεί να της κρατήσω το χέρι
και να τη φιλήσω στο στόμα γιατί
μ'αγαπούσε κι αν την αγκάλιαζα με θάρρος
θα γλίτωνα όλη την ποινή.
"Ξέρω, ξέρω" είπα στο φίλο μου.

Παρ'όλα αυτά περίμενα να μου βάλει πρόστιμο
και πήρα της γυναίκας το λαμπερό ένταλμα
( καθώς εκείνη ξέπλενε τη διαδρομή με δάκρυα )
μετά οδήγησα να έρθω σε σένα πάνω στον άνεμο...
Δε σου λέω για τον εφιάλτη
που μου συνέβη στην Κίνα."


Απόδοση από τα αγγλικά : Κλεοπάτρα Λυμπέρη







Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019



























Life's splendour forever lies in wait
about each one of us in all its fullness
but veiled from view, deep down,
invisible, far off. It is there, though,
not hostile, not reluctant, not deaf.
If you summon it by the right word,
by its right name, it will come.



~Franz Kafka

The Diaries of Franz Kafka 1910 -1923




Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019





































                                                                         weekend reflections     
                                                                                       Lake Ziros    
                                                                                        Aug 2019     









Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019















LXIII




A something in a summer's day
As slow her flambeaux burn away
Which solemnizes me.

A something in a summer's noon-
A depth-an Azure-a perfume
Transcending ecstasy.

And still within a summer's night
A something so transporting bright
I clap my hands to see-

Then veil my too inspecting face
Lest such a subtle-shimmering grace
Flutter too far for me-

The wizard fingers never rest-
The purple brook within the breast,
Still chafes its narrow bed-

Still rears the East her amber flag-
Guides still the sun along the crag
His caravan of red-

Like flowers that heard the tale of dews,
But never deemed the dripping prize,
Awaited their low brows;

Or bees, that thought the summer's name
Some rumor of delirium
No summer could for them;

Οr Arctic creature, dimly stirred
By tropic hint,-some travelled bird
Imported to the wood;

Or wind's bright signal to the ear,
Making that homely and severe,
Contented, known, before

The heaven unexpected came,
To lives that thought their worshipping,
A too presumptuous psalm.




Emily Dickinson



LXIII  Part Two : Nature
Complete Poems 1924 by Emily Dickinson





Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

















THE BRAIN is wider than the sky,
For, put them side by side,
The one the other will include
With ease, and you beside.

The brain is deeper than the sea,
For, hold them blue to blue,
The one the other will absorb,
As sponges, buckets do.

The brain is just the weight of God,
For, lift them pound for pound,
And they will differ, if they do,
As syllable from sound.




CXXVI
Part One: Life
Emily Dickinson







Sky Road Route
Ireland







Vashti Bunyan - Train Song


















Κυριακή, 21 Απριλίου 2019








Tην προηγούμενη Κυριακή αν και ο καιρός δεν ήταν ο καλύτερος εξορμίσαμε στην περιοχή των Αγίων Αποστόλων, ένα από τα ομορφότερα σημεία της πόλης με πλούσια βλάστηση και θέα τον Αμβρακικό.Τα σημεία εγκατάλειψης φανερά... έντονοι οι απόηχοι από μια εποχή όπου λειτουργούσαν παιδικές κατασκηνώσεις και οι φωνές των παιδιών γέμιζαν όμορφα το τοπίο. Στα δεξιά μπαίνοντας στη περιοχή στέκει αγέρωχα το μισογκρεμισμένο ερείπιο της ομώνυμης εκκλησίας που προς μεγάλη μου λύπη...φέρει γκράφiτι...στο εσωτερικό...ο γιος μου με κοιτά ερωτηματικά...και θυμωμένα...και του απαντώ..."δυστυχώς...έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου και τον σεβασμό...σαν έφηβοι, τουλάχιστον,εμείς, δεν γράφαμε σε εκκλησίες..."
Η εξερεύνηση τελειωμό δεν είχε... και φεύγοντας είδαμε συντοπίτες μας με τις οικογένειες τους να χαζεύουν τους δικούς τους σε πίστα μοτοκρός φτιαγμένη προφανώς από τους ίδιους...Κερασάκι στη τούρτα ένας δεκάχρονος και ένας δεκαπεντάχρονος που οδηγούσαν λες και ήταν επαγγελματίες...



Εύχομαι ολόψυχα καλή ξεκούραση και ψυχική ανάταση μέρες που έρχονται...



























Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019


















To see a world in a grain of sand
And a heaven in a wild flower
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

William Blake






Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

















           tales of the lake                                   












           The soul should always stand ajar,
           ready to welcome the
           ecstatic experience

           Emily Dickinson