Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015
















Μίμηση αγάπης




Δεν είναι δυνατό να αγαπάς κάποιον και να μην ενδιαφέρεσαι να καταλάβεις τι είναι εκείνο που χρειάζεται, τι είναι εκείνο που δε χρειάζεται, τι είναι εκείνο που αντέχει.
Ευαίσθητος είναι όποιος είναι ευαίσθητος και προς τις ευαισθησίες των άλλων. Ο τρόπος που προσεγγίζουμε είναι η απόδειξη των αισθημάτων που έχουμε. Ο τρόπος! Η καλλιτεχνία εκείνου που συμβαίνει στ' αλήθεια και επιζητά να εκφραστεί.
Σπάνια αγαπάμε ένα πλάσμα όπως είναι, αγαπάμε εκείνο που επιθυμούμε να ήταν. Η πραγματική του προσωπικότητα φτάνει μέχρι εμάς, έτσι κι αλλιώς, αποσπασματικά, επιλέγουμε τα αποσπάσματα που μας είναι ποθητά, που μας είναι βολικά, κολακευτικά, όλο το υπόλοιπο το πετάμε στο κενό ή το χτίζουμε μόνοι μας όπως ο σκηνοθέτης σε μία ταινία. Το παραγεμίζουμε με δικές μας ιδέες. Το όλον του άλλου σχεδόν ποτέ δεν το μαθαίνουμε, όχι μονάχα επειδή δύσκολα κατανοείται το όλον, αλλά - και αυτό συζητάμε σήμερα - επειδή δεν το θέλουμε, δε μας χρειάζεται, αδιαφορούμε. Οι γονείς τα παιδιά τους τα θέλουν να είναι καταπώς οι ίδιοι τα ονειρεύτηκαν, καταπώς ονειρεύτηκαν κάποτε τον εαυτό τους, δεν αντέχουν να ακούσουν αλήθειες που ακυρώνουν τις προσδοκίες τους.
Στον έρωτα βέβαια γίνεται πανδαιμόνιο!
Ο έρωτας μπορεί να έχει τα χίλια μύρια καλά, όμως αγάπη απαραιτήτως δεν έχει. Μπορεί να προέρχεται κι από μια πονηριά της φύσης για τη διαιώνισή της και γι' αυτό να είναι πρωτίστως ένστικτο, ένστικτο εξιδανικευμένο όσο και ισχυρότατο για να επιτελέσει το ρόλο του. Η φύση βιάζεται να παγιδεύσει με μαγείες ένα ζευγάρι στη γονιμοποίηση. Ελάχιστοι είναι οι ευλογημένοι εραστές που τους χαρίστηκε αγάπη μαζί με τον έρωτά τους.
Τους χαρίστηκε; To κατόρθωσαν; Είναι μια απορία που θα διαρκεί για πάντα. Τείνω πάντως στην προσωπική μας ευθύνη εδώ.
[..] Κι έτσι παρά τα χιλιάδες σ΄αγαπώ που την παραγεμίζουν, καμιά ανθρώπινη σχέση δεν είναι τόσο ευμετάβλητη, τόσο αναξιόπιστη, ικανή να μεταστραφεί από τη μια μέρα στην άλλη στην αντίθετή της. Εκείνος που δίχως του δεν ζούσες, σου γίνεται τώρα βαρετός εκείνη, που της εμπιστευόσουν τη ζωή σου, σε προδίδει, σε λίγο θα προφέρεις τα ίδια λόγια, με την ίδια φλόγα, σε κάποιον ή κάποια που μέχρι χθες δε γνώριζες πως ζει κάπου στη γη. 
Αν η αληθινή, αγνή αγάπη, έτσι και γεννηθεί μέσα σε μια καρδιά, παραμένει παντοτινή, τι καλύτερο επιχείρημα απ' αυτό για τη θεωρία που ισχυρίζεται ότι ο έρωτας δεν είναι αγάπη.
Διάβαζα κάπου πως σε μια χώρα, σε μια γλώσσα, δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ σε ποια, στην ερωτική ορολογία δεν υπάρχει το σ' αγαπώ. Στη θέση του οι εραστές  λένε και ξαναλένε:<<σε θέλω>>. Θα πρόκειται για λαό τουλάχιστον ειλικρινή και θαρραλέο.



Είναι δεν είναι αγάπη ο έρωτας, μπορεί να μιμείται θαυμάσια την αγάπη όσο διαρκεί. Είναι το μέγιστο του άλλοθι. Και μια και μιμείται την αγάπη,οφείλει να τηρεί τους όρους της.Η αγάπη λοιπόν έχει πρώτο μέλημα την επιθυμία και την ανάγκη του αγαπημένου.Την επιθυμία του και τη δυνατότητα για το πόσες προσφορές αντέχει να δέχεται. Σημασία
 έχει ο άλλος πράγματι να χαίρεται. Όχι να τον βιάζεις να χαίρεται - διότι επικρατεί το κλισέ πως τα <<δώρα δίνουν χαρά>>. Η υπερ-δόση φέρνει τα εντελώς αντίθετα από τη δόση αποτελέσματα, κάνει το φάρμακο φαρμάκι, την ευφροσύνη του οίνου αλκοολισμό, την έκπληξη, πλήξη. Μόνο στο μέτρο ισορροπεί και ανθεί η ουσία, στο κέντρο του κονταριού, που μας βοηθά να προχωράμε σχοινοβάτες στους δεσμούς, στα άκρα γέρνει και γκρεμίζεται.
Δεν είναι τεχνική η διακριτικότητα, είναι καλλιτεχνία, είναι καλοσύνη, ευγένεια ψυχής, γενναιότητα και αρχοντική αγάπη. Γυρεύει την άνεση της ψυχής του αγαπημένου, τιμάει την ελευθερία του, προσέχει να μην του εκβιάζει το φιλότιμο.
Η υπερπροσφορά είναι στο βάθος πολύ μεγάλος εγωισμός, το ίδιο μίζερη όσο και η τσιγκουνιά.


[..] Αν αξίζεις ν'αγαπηθείς, θα σ'αγαπήσουν θες δε θες, θέλουν δε θέλουν θα σ΄αγαπήσουν. Πάντα θα το λέω σε όσους δε βρίσκουν να ζευγαρώσουν και ρίχνουν το φταίξιμο στην εποχή, στη σημερινή κοινωνία, στους σημερινούς άντρες, στις σημερινές γυναίκες,στο άγχος, στους ρυθμούς της καθημερινότητας, στην υλόφρονα γενική τάση.
Ο μόνος τρόπος, η μοναδική συνταγή που υπάρχει είναι να ομορφύνεις τον εαυτό σου, να γίνεις ελκυστικός, εφόσον έχεις μέσα σου ομορφιά και ελευθερία και περιεχόμενο, κυρίως είσαι έτοιμος στην αγάπη, ώριμος για κάτι τέτοιο. Όλα τ'άλλα τεχνάσματα θα σε ρίχνουν, αργά ή γρήγορα, από απογοήτευση σε απογοήτευση. 
Και ώριμος στην αγάπη είναι εκείνος που μπορεί να ενδιαφέρεται για την ανάγκη του αγαπημένου του, που μοιράζεται ευθύνη, που δεν ασχολείται μόνο με τις δικές του ευαισθησίες αλλά αναρωτιέται για τις ευαισθησίες εκείνου με τον οποίο σχετίζεται. 
Και όταν του ζητάει αλλά και όταν του δίνει, το δεύτερο είναι το λεπτότερο.
Όχι, δε στέρεψε η αγάπη σήμερα, ποτέ όσο υπάρχει ζωή δε στερεύει. Ακόμα κι αν ο κανόνας είναι πως <<οι άντρες στον καιρό μας δεν αξίζουν>> ή <<οι γυναίκες χάλασαν>>, εσύ να γυρεύεις το εξαιρετικό, γιατί έρωτας είναι η ανακάλυψη του εξαιρετικού. Η αποκάλυψη του εξαιρετικού, λένε κάποιοι, και ίσως να είναι το ίδιο, η πρώτη να πείθει τη δεύτερη να δεχθεί να συμβεί. Του εξαιρετικού λοιπόν,εκείνου που θα ανατρέψει με χάρη τον άχαρο κανόνα.


Πάντα οι άνθρωποι, στους αιώνες των αιώνων, διψούν να αγαπήσουν, είναι στη φύση τους, είναι στην καταγωγή τους να αναζητούν να δώσουν την αξόδευτη αγάπη τους ακόμη κι αν το ρίσκο είναι ριψοκίνδυνο.
Η αγάπη νικάει και την παντοδυναμία του Δημιουργού και του λυγίζει τη δύναμη σε αδυναμία. Ο Νίτσε στον Ζαρατούστρα βάζει τον διάβολο να λέει:<<ακόμη κι ο Θεός έχει την κόλαση του, κι αυτή η κόλαση είναι η αγάπη του για τον ίδιο τον άνθρωπο>>.






Μάρω Βαμβουνάκη
Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη



Photo by Hengki Koentjoro - Ethereal





Αφιερωμένο σε καλό μου φίλο και τις κουβέντες που κάναμε το προηγούμενο ΣΚ







6 σχόλια:

airis είπε...

Α μου έχει διαφύγει αυτό το βιβλίο της Μάρως !

Πόσο δίκιο έχει.
"Σπάνια αγαπάμε ένα πλάσμα όπως είναι, αγαπάμε εκείνο που επιθυμούμε να ήταν"
Αγαπάμε με προϋποθέσεις. Αλλά αυτή δεν είναι αγάπη. "Δίνω για να μου δώσεις! Αυτό είναι οικονομικό αλισβερίσι. Εγωισμός!
Να γιατί πάσχει η εποχή μας γενικώς. Γιατί ζούμε καταναλωτικά κι έτσι αντιμετωπίζουμε δυστυχώς και τα συναισθήματα!

Καλή εβδομάδα lefti μου!
(μουσικούλα δεν έχει;☺)

Νικόλας Τσάρας είπε...

υπέροχο..... καλη εβδομάδα

lefti είπε...

Όλο το βιβλίο έχει πολύ ενδιαφέρον...
Βγαίνει άνετα σε τρεις μέρες airis.
Kι έχει δίκιο σε πολλά.Το συγκεκριμένο κεφάλαιο με εκφράζει.
Μουσική..σε επόμενη ανάρτηση..
Καλή εβδομάδα να έχουμε :)))
Πολλά φιλιά!

lefti είπε...

Η σκιαγράφηση χαρακτήρων και καταστάσεων ρεαλιστική,επι της ουσίας,ανθρώπων που γνώρισε και αυτοί ξεδιπλώνονται σιγά σιγά στα κεφάλαια του βιβλίου της. Συμπεριφορές, προθέσεις,αλήθειες που αρνούνται να δουν, επιθυμίες, φόβοι βρίσκονται στο μικροσκόπιο της..
Την καλησπέρα μου Νικόλα και καλή εβδομάδα :)))

Άιναφετς είπε...

Εξαιρετικά αποσπάσματα διάλεξες Ελευθερία μου, η Βαμβουνάκη για μια ακόμα φορά μας μεταφέρει αυτό που "είναι" και όχι αυτό που θα θέλαμε να είναι οι σχέσεις μας και το κάνει λιτά και ξεκάθαρα!
Βασικά οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον έρωτα, τον έρωτα, τον ιδιοτελή που πονά και τον έρωτα που έχει πάντα ημερομηνία λήξης και λίγοι είναι αυτοί που πέρασαν απ΄τον έρωτα στην Αγάπη...
Οι σχέσεις μας, όλες οι σχέσεις ακόμα και αυτές μέσα απ΄ το blogging θέλουν φροντίδα, καλοσύνη, ευγένεια και βασικά θέλουν ανοιχτές καρδιές που δεν φοβούνται να έρθουν ακόμα και σε αντιπαράθεση και να δημιουργήσουν κρίσεις, γιατί νομίζω πως μόνο αν ταράξεις τα νερά της ρουτίνας και της καθημερινότητας, θα έχεις γύρω σου, υγιείς σχέσεις με όλους ακόμα και με τους γονείς σου ή με τα παιδιά σου...έτσι προσωπικά, καταλήγω στον διάλογο, (πράγμα που συνήθως κάνουν οι γυναίκες... το γιατί, ένας Θεός το ξέρει!) ;-)
"Έρωτας είναι η Αγάπη που έχασε το δρόμο της"... το διάβασα και μου άρεσε!
Είμαστε τυχεροί που η Ελληνική γλώσσα, έχει δυο ξεκάθαρες λέξεις, όταν μιλάει για την Αγάπη ή για τον Έρωτα, αφού ξεκάθαρες είναι και οι διαφορές μεταξύ τους, ενώ στα Αγγλικά, μια είναι η λέξη, love και στα Γαλλικά, amour!

ΑΦιλάκια καρδιάς και με όλη μου την αγάπη! <3

lefti είπε...

Συμφωνώ Στεφανία μου όλες οι σχέσεις θέλουν φροντίδα, ευγένεια, ανοιχτή καρδιά, καλόσύνη, ειλικρίνεια...πόσοι το αντέχουν όμως..; Aν σέβεσαι τον εαυτό σου..σέβεσαι και αυτόν/η απέναντι σου...το έχω πει πολλές φορές..
Ο διάλογος αναγκαίος, αρκεί και οι δύο πλευρές να "ακούνε" χωρίς εγωισμούς κι όχι να είναι "ετοιμοπόλεμοι", η αντιπαράθεση δε, θεωρώ πως είναι υγιές στοιχείο..και βεβαιώς δεν εννοώ αυτήν την άνευ λόγου και ουσίας.
Όντως η γλώσσα μας είναι πολύ πλούσια και διαχωρίζει ξεκάθαρα έννοιες όπως αυτή της Αγάπης και του Έρωτα.
ΑΦιλιά πολλάαα Μαγισσούλα μου :))) και εύχομαι αύριο να περάσετε όμορφα και γεμάτα στην παρουσίαση του βιβλίου...
Καλό βράδυ :)))