"Πονάω - Χριστέ μου - Πονάω!", μου είχες γράψει σ' ένα μικρό χαρτάκι στο αμφιθέατρο, εκείνο, απέναντι από τη Νομική...
Απόγευμα. Φθινόπωρο καιρός μισοάδειο το αμφιθέατρο εμείς στις τελευταίες σειρές εγώ να κρατώ σημειώσεις εσύ να κοιτάς έξω από το παράθυρο η Άννα να ζωγραφίζει τον Π. που ανέλυε...........μονολογώντας πάνω κάτω κι αυτός κι η τρέλα του που έβγαινε με μία άνευ προηγουμένου λυρικότητα να τη πω;
Απόγευμα. Όμορφα χρώματα έξω ο τύπος σήμερα  είχε παρκάρει τον πάγκο με τις κασέτες του κάτω από το τμήμα μας και σε ταξίδευε με τις επιλογές του.
"Τι παιχνίδι κι αυτό που παίζεται εις βάρος μας εν αγνοία μας;"
Tα χαρτάκια πήγαιναν κι έρχονταν...Απαντούσα και συνέχιζες.
"Κατά πόσο κυβερνά τη ζωή μας το απρόοπτο οι συμπτώσεις οι γ@...νες  συγκυρίες;"
Όσο και να ήθελα να παρακολουθήσω είχες καταφέρει να με κάνεις να κοιτώ εσένα αντί να ακούω τον Π. και να σκέφτομαι πως η ξαφνική βροχή σήμαινε no more music.
Σηκώνομαι μαζεύω σημειώσεις καπνό και τα σχετικά και σου λέω: "Έλα...Πάμε ..."
"Που;"
"Βόλτα να περπατήσουμε. Κάστρα, παραλία, όπου θες και να πιούμε κι ένα καφέ της προκοπής  γιατί αυτό το πράγμα δεν πίνεται!"
Σηκώθηκες έβαλες το σακίδιο στον ώμο και με ακολούθησες περπατώντας casually το διάδρομο περνώντας μπροστά από τον καθηγητή...
"Εάν το βλέμμα σκοτώνει μιλώ σε μία πεθαμένη", μου είπες κλείνοντας τη πόρτα πίσω σου. Σου χαμογέλασα και αρχίσαμε να κατηφορίζουμε την Αγγελάκη.
Απόγευμα.Φθινόπωρο καιρός. Και μοσχομύριζε το χώμα  μετά τη σύντομη βροχή. Κίνηση στους δρόμους ομπρέλες παντού άλλες να κλείνουν άλλες όχι ο κόσμος να προχωρά γρήγορα.
"Ντορέ;", με ρώτησες.
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι. Σε παρατηρούσα σιωπηλά καθώς προχωρούσαμε. Και δεν αναρωτιόμουν τι θα άκουγα πάλι...με είχες συνηθίσει σε διάφορα "ήξερα" όμως ότι είναι κάτι σοβαρό.
 
Τα χαρτάκια τα κρατώ ακόμα. Ενθύμιο.