Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012






“Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται…

Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ώς το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…”

                                                                      MARIO DE ANDRANDE

 

(Nαι είναι αλήθεια Δώρα...)


2 σχόλια:

Ξωτικό της πόλης είπε...

πόσες αλήθειες μας συντροφεύουν χρόνια και εμείς τις προσπερνάμε κα τις ξοδεύουμε αλόγιστα...
ελπίζω η ωριμότητα να με αγγίξει (κι ας γίνομαι σε λίγες μέρες τριανταδυό)και εγώ να ακούσω την αλήθεια της.αν και (σωστό ή λάθος δεν ξέρω)είμαι ένα από τα χαμένα παιδιά του πιτερ παν που ποτέ δεν θα μεγαλώσουν και ποτέ δεν θα ανήκουν σε αυτό τον κόσμο.
αν θες όμως μοιράζομαι τις λίγες καραμέλες που μου μένουν με σένα :D
καλησπέρα....ξωτικό της νύχτας ;)

lefti είπε...

Kαλημέρα κι από δω...
Πίτερ Παν ...αγαπημένος ήρωας :)
Kάποτε η καλύτερη μου φίλη μου είπε (αιώνες πριν) "δεν ανήκουμε σε αυτό το κόσμο, ποτέ δεν θα ανήκουμε γιατί δεν μας καταλαβαίνουν...δεν μπορεί να χωρέσει το υπολογιστικό μυαλό των περισσοτέρων τις έννοιες της ανιδιοτελούς αγάπης,της καλοσύνης,της βοήθειας χωρίς αντάλλαγμα..."
Η ωριμότητα δεν πάει πακέτο με την ηλικία...( κάποτε, μικρή, αυτό πίστευα αλλά γρήγορα ο μύθος καταρίφθηκε :) )
Θεωρώ σημαντικό να μην σκοτώσουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας.
Δεν το έχω κάνει.Όσα κι αν έχω βιώσει εως τώρα.
Κι όταν ξεκινάς με μια βασική αρχή, αυτή του σεβασμού στον εαυτό σου και κατ'επέκταση και στους άλλους όλα βρίσκουν το δρόμο τους μαγικά...
Όμορφη μέρα να έχεις!